|
شمیم شب
|
||
|
مرا ندیده بگیرید و بگذرید از من... |
همیشه فکر می کنم سلام یک غم بزرگ را با خود می کشد...آخر این خداحافظی راکجا توی شکمش جای دهد؟!
بعد از یک سال و -حتی بیشتر-آمدن چه مفهومی می تواند داشته باشد؟آمدنی که هیچ چشمی در تعقیبش نیست؟می خواستم هیچ وقت در وبلاگ مطلبی ننویسم در نظرم بی فایده بود وهست!ولی گفتم بگذار برای چند نفری بنویسم...علاوه بر دوستان شاعر من کللی دوست دیگر دارم که می آیند... که مرا تشویق می کنند... و می گویند که من چقدر دوست داشتنی هستم!؟!آنها ۱۸سال است با منند...در خانه...محفل های پر بار ادبی!آنها خوب گوش می دهند گاهی توی اتاقم آنها را جمع می کنم شعر می خوانم و آنها را شیرینی تعارف می کنم...آخر آنها می دانند من چقدر مهم هستم!می خواهم از این تخیلات اسکیزوفرنیک بگذرم ولی حق دهید کسی که با وجود همهمه ها گوشش باز زنگ می زند...و فقط در تنهایی به خود می گوید:
"پرشورو غوغا گله ی خودرا بر کوه راه خود می راندند!انگار جز یک کوه راه به سوی آینده در کارنیست!به راستی این شبانان خود هنوز از شمار گوسپندان بودند!"این قدر پرچانگی کند...
می خواهم بگویم من یک دختر دارم ،۴سالش است ولی از ۱۸ سال زندگی من بیشتر می فهمد اسمش پریا ست ولی نمی تواند خوب تلفظ کند می گوید:پپپپیاااااا!اوبه شعر های من گوش می دهد اوبا شاملو رابطه دارد!او می تواند از حفظ برایم شعرهای سپید فروغ را بخواند...هی اصرار می کند:-مامان؟؟؟بنویش!اومی تواند بدون غلط املایی بنویسد پرواز...بنویسد قهقه...بنویسد آسمان...او دائم برای خدا نامه می نویسد
حالااوست که می گوید بنویس ومن هم می نویسم-هرچند این اواخر کار جدیدزیاد دارم که نمی شود همه اش را نوشت-و فقط به سه تا اکتفا می کنم:
(اینها فقط یک دل نوشته هستند!):
۱)کــــــــــــــــلاغ
حریف یک تن مرده بزن بروی تنت
که شکل یک زن مرده شود سزای منت!
تمام یک تلفن در تنت به شعله شکست...
فضای خالی اینجا که هی شده وطنت!
درازیک کفنم توی دست خالی باد
وول شده به هوا روی قالی چمنت
و هی دلم که بخواهدشوم زن دو سه مرد
که جم شده همگی توی ماهی لجنت!
نوک کلاغ سیاهی تپیده در دل تو
و جیغ ممتد یک زن شده صدای زنت
منی دوید و دوید از پی خدای زمین
زمین که بوده خدای همین منی و همین!
کجای این ظلماتم درون سایه ی نور؟
واین کلاغ سمج می زند مرا..که صبور!
درون قبر کسی ماهی تری دیدم...
که داد اوبه هوا،قاضی کری دیدم!!
و ماهی از دهنم طعم مرگ را می داد
به زادگاه کفن حرف مرگ را می زاد!!!
۲)پـــــــــــــــــــــــرواز
پرواز را مجالی نیست نازنین...
با بالهای بریده
-آسمان که سهل!-
مرا در تمدن هزاره های رنگی نیز جایی نیست!!!
ارزیده ام...
به پستانک کودکی یتیم
در دشت های خواب آلود!
ارزیده ام...
به قصه ای کوتاه
در فرهنگ صدای دندان ها
که
خ
ر
چ
خ
ر
چ ادای فرعون را حفظ می شوند!
مادرم از درد
مرا به دی بخشید!
ومن خوشحال
راه کهکشان را
روی سینه ام ریخته بودم!
و دهانم قرص،محکم بود
که صدای زنگوله ی
پای ستارگان بیرون نپرد!
***
فکر کن تمام آسمان مال ماست
پرواز ها را دم بریده اند!
با پرهای کلاغان
مارها مسافران کعبه شده اند!
فکر کن شبی روی دستان ملتهب ماه لیز بخوریم
و آنجا دستان پدرم را
پل می زنم روی چشمانم:
که من حالاباهوش ترین پرنده ای هستم
که مرا خرچ خرچ
جویده اند!
۳)فرارکن پتــــــــــــــرس!
فرار کن پترس!
دستانت را از دهان زندگی بکش
که می خواهد جیغ بزند!
فرار کن...
از تمام گنجشک های صیاد
گربه های ترسو!
از قاتلان مصعوم ...
با شاخ های فرو نشسته
در بستر تفکرات ساده اشان!
فرارکن!
***
دستان معشوقهی کوچکت را
با دامن سیاه پرچین
که مرغ های بار دار را دانه می دهد ببوس!
او هر سال پروانه های مونس سبزی و سرور می آورد
و حسدت روزنه ای کور می کند
که تو دست در دستانش داری!
رهایش کن!
این سرودی نبود
که با صدای سوشیانت سر دهی
و دست های نر و ماده را شیر طهارت بریزی!
معشوقه ات نگاههای مصورت را بر دیوار قاب کرده
و می داند
که تو با کوله باری پر از
تپش های غاز های وحشی
و ریشه های بارور رعد و برق
سر می رسی!
صدایش را بشنو...
فــــــــــــــــــــــــــرار کن پتـــــــــــــرس!!!
بی رحمانه اندک بودو
واقعه سخت نامنتظر.
ازبهار
حظ تماشایی نچشیدیم،
که قفس
باغ را پژمرده می کند
ازآفتاب ونفس
چنان بریده خواهم شد
که لب ازبوسه ای ناسیراب.
|