| تبليغات | X |
|
شمیم شب
|
||
|
مرا ندیده بگیرید و بگذرید از من.. |
حریف یک تن مرده بزن بروی تنت
که شکل یک زن مرده شود سزای منت!
تمام یک تلفن در تنت به شعله شکست...
فضای خالی اینجا که هی شده وطنت!
درازیک کفنم توی دست خالی باد
وول شده به هوا روی قالی چمنت
و هی دلم که بخواهدشوم زن دو سه مرد
که جم شده همگی توی ماهی لجنت!
نوک کلاغ سیاهی تپیده در دل تو
و جیغ ممتد یک زن شده صدای زنت
منی دوید و دوید از پی خدای زمین
زمین که بوده خدای همین منی و همین!
کجای این ظلماتم درون سایه ی نور؟
واین کلاغ سمج می زند مرا..که صبور!
درون قبر کسی ماهی تری دیدم...
که داد اوبه هوا،قاضی کری دیدم!!
و ماهی از دهنم طعم مرگ را می داد
به زادگاه کفن حرف مرگ را می زاد!!!
۲)پـــــــــــــــــــــــرواز
پرواز را مجالی نیست نازنین...
با بالهای بریده
-آسمان که سهل!-
مرا در تمدن هزاره های رنگی نیز جایی نیست!!!
ارزیده ام...
به پستانک کودکی یتیم
در دشت های خواب آلود!
ارزیده ام...
به قصه ای کوتاه
در فرهنگ صدای دندان ها
که
خ
ر
چ
خ
ر
چ ادای فرعون را حفظ می شوند!
مادرم از درد
مرا به دی بخشید!
ومن خوشحال
راه کهکشان را
روی سینه ام ریخته بودم!
و دهانم قرص،محکم بود
که صدای زنگوله ی
پای ستارگان بیرون نپرد!
***
فکر کن تمام آسمان مال ماست
پرواز ها را دم بریده اند!
با پرهای کلاغان
مارها مسافران کعبه شده اند!
فکر کن شبی روی دستان ملتهب ماه لیز بخوریم
و آنجا دستان پدرم را
پل می زنم روی چشمانم:
که من حالاباهوش ترین پرنده ای هستم
که مرا خرچ خرچ
جویده اند!
۳)فرارکن پتــــــــــــــرس!
فرار کن پترس!
دستانت را از دهان زندگی بکش
که می خواهد جیغ بزند!
فرار کن...
از تمام گنجشک های صیاد
گربه های ترسو!
از قاتلان مصعوم ...
با شاخ های فرو نشسته
در بستر تفکرات ساده اشان!
فرارکن!
***
دستان معشوقهی کوچکت را
با دامن سیاه پرچین
که مرغ های بار دار را دانه می دهد ببوس!
او هر سال پروانه های مونس سبزی و سرور می آورد
و حسدت روزنه ای کور می کند
که تو دست در دستانش داری!
رهایش کن!
این سرودی نبود
که با صدای سوشیانت سر دهی
و دست های نر و ماده را شیر طهارت بریزی!
معشوقه ات نگاههای مصورت را بر دیوار قاب کرده
و می داند
که تو با کوله باری پر از
تپش های غاز های وحشی
و ریشه های بارور رعد و برق
سر می رسی!
صدایش را بشنو...
فــــــــــــــــــــــــــرار کن پتـــــــــــــرس!!!
|
