(( هیچ جا))

جای من از ابتدا معلوم بود!

-هیچ جا را نشانم دهید!

و پوکی مرا به آوارگی ام ببخشایید...

تاوان من جدا...

باشد...

قبول!

جایم را نشان دهید!

***

و عضلات شعرم باز کشید...

-دکتر خوب سراغ ندارید؟

و شاید پوکی من استخوان های شعرم را لرزاند!

***

تو نشانم بده...

نه!!!

با دستانت روی لبهایم آدرس را نقاشی کن!

دکتر تویی!

به!!!

-مطب خالی شما هم که روبروی هیچ جاست!

میدانم...!

بی نوبه مرا رد می کنی!

شعر نبوده ام اصلا بمیرد!

من دکتر را می خواهم!!!

باهم شعر دوباره می زاییم!

و من عشقمان را در بیمارستان خیابان هیچ می زایم!

آقای دکتر...؟

پدر که شدی شعر پر اشترا کمان را بزرگ کن!

باشد!

هر شب...نان با شعر نگاهتان!

قبول...!

ولی آقای دکتر؟

یادتان نرود...

فرزندمان-شعر عشق-را

از قرص های مادرش دهید!

تا....

"هيچ جافقط مال ما باشد"